Hayvan:
Aç kaldığında saldırır.
Canı tehdit edildiğinde kendini savunur.
Karnı doyduğunda ise avının peşini bırakır.
İnsan:
Karnı tok ve güçlü olduğunda tehlikelidir.
İnsanın tehlikesi yoklukta değil, bollukta başlar.
Cebi para gördüğünde…
Makam sahibi olduğunda…
Güç eline geçtiğinde…
Yetkiyi elinde tuttuğunda…
İnsanın gerçek karakteri o zaman ortaya çıkar.
Hayvan ihtiyacı kadarını alır.
İnsan ise sahip oldukça daha fazlasını ister.
Güç, bazen nimet olmaktan çıkar.
Zehre dönüşür.,
İşte asıl tehlike budur.
Güç bir aynadır.
O aynaya baktığınızda ne görüyorsunuz?
Kibrinizi mi, insanlığınızı mı?
Güç; para, makam ve imkân verir.
Fakat bunların her biri aynı zamanda birer emanet ve imtihandır.
Ne mutlu gücü arttıkça tevazusu artana…
Ne mutlu imkânı çoğaldıkça merhameti büyüyene…
Ne mutlu yükseldikçe, nereden geldiğini unutmayana…
Ne mutlu güçlüyken adil olabilene…
Ne mutlu zenginken paylaşabilene…
Ne mutlu makamdayken mütevazı kalabilene…
Ne mutlu yetki sahibiyken hakkaniyetten ayrılmayana…
Ne mutlu güç eline geçtiğinde de insanlığını kaybetmeyene…
Selam ve dua ile…
