İçinde yaşlılardan çok çocukların ve gençlerin olduğu…
İçine girmek için itişip kakışıldığı…
Ezan okununca oyununu yarıda bırakıp abdest almaya koşan çocukların olduğu bir cami hayal ediyorum.
Çocukların dilinden anlayan…
Onların dünyasına girebilen…
Sadece minberden konuşan değil, çocukların arasına karışan, onlarla gülen, koşan…
Sarığını, cübbesini giyip çocuklarla saklambaç oynayan…
Bahçede su savaşı yapan…
Bir çocuğun peşinden koşan…
Bazen yakalanıp kahkahalara boğulan…
Çocuklarla çocuk olabilen imamlar ve müezzinler hayal ediyorum.
Bahçesinde salıncaklar, kaydıraklar, oyun parkları olan…
Çocuklara ücretsiz dondurma, şeker ve çikolata dağıtılan…
Namaz vakitlerinin dışında portatif oyun alanlarının ve oyuncakların bulunduğu…
Çocukların koştuğu, oynadığı…
Güldüğü, kahkaha attığı, bağırdığı…
Birileri rahatsız olacak diye çocukların sesinin kısılmadığı…
Sabahın erken saatlerinde kapılarını açan, gecenin geç saatlerine kadar çocukların ve gençlerin uğrak yeri olan bir cami hayal ediyorum.
Çocukların, ebeveynlerini o camiye götürmek için mücadele ettiği…
“Haydi anne, haydi baba! Beni çocuk camisine götür.” dediği bir cami hayal ediyorum.
Ezan okununca;
“Haydi bakalım çocuklar!
Şimdi abdest alma vakti!
En güzel kim abdest alacak?
Bana kim abdesti öğretecek?
Bakın bakalım, ben doğru abdest alıyor muyum?”
Diye haykıran bir imamlar hayal ediyorum.
Caminin oyun parkurunda oynayan çocukların, ezan okununca saf tuttuğu;
Birbirini itip kaktığı, yeri gelince fısır fısır konuştuğu, sağa sola baktığı, gülüştüğü, sureleri henüz ezberleyemediği namaz saflarını hayal ediyorum.
Olsun!
Bırakın çocuk olsunlar.
Bırakın öğrensinler.
Bırakın camiyi sevsinler.
Çünkü bugün caminin bahçesinde dondurma yiyen çocuk, yarın o caminin müdavimi olacak.
Bugün saklambaç oynadığı imam, yarın hayatının en zor günlerinde arayacağı bir rehber olacak.
“Koşma, bağırma, gülme, dokunma!” sözlerini duydukları değil, kendilerini mutlu ve güvende hissettikleri, severek gittiği bir cami…
Çocukların azarlanmadığı, dışlanmadığı, hor görülmediği; sevgiyle karşılandığı bir cami…
Çünkü camiler sadece namaz kılınan yerler değil, nesillerin yetiştiği mekânlar olmalıdır.
Camilerin yeniden hayatın merkezine dönüşmesini hayal ediyorum.
Gençlere sürekli nasihat etmek yerine onlara gidecekleri, vakit geçirecekleri, arkadaşlarıyla buluşacakları, kendilerini ait hissedecekleri camiler…
Çocukların ve gençlerin günün her saatinde uğrayabildiği, oyun oynadığı, kitap okuduğu, sohbet ettiği, vakit geçirdiği bir hayat merkezinin bulunduğu camiler…
Bugünün çocukları camilerle tanışmaz, gençler camilerde kendilerine yer bulamazsa gelecekte bu camilerde kim olacak?
Belki de artık yeni camiler inşa etmek kadar, mevcut camilerimizi çocukların ve gençlerin severek geldiği mekânlara dönüştürmeyi de düşünmeliyiz.
Artık ezberleri bozma zamanı!
Camilerimizi çocuk sesleriyle, cıvıltılarla, kahkahalarla yeniden şenlendirme zamanı...
Onlara “İyi ki geldiniz.” diyerek kucak açan bir imam vizyonuyla camilerimizi sevgi ocaklarına dönüştürme zamanı…
Ben böyle bir cami, böyle bir imam hayal ediyorum.
Selam ve dua ile…
