Bu yazımdan dolayı bazı patronların bana kızacağını biliyorum.
Hiç sorun değil.
Size küsmeyecek ve darılmayacağım.
Ama bazı gerçekleri de konuşmak zorundayız.
Ülke olarak zor bir süreçten geçiyoruz. Biliyorum ve de anlıyorum.
Bugün en büyük sorunlarımızdan biri de ekonomik darboğaz.
Başta mobilya olmak üzere birçok sektörde ciddi bir daralma yaşanıyor.
İşletmelerin çoğu kapasitelerinin yarısının altında çalışıyor.
İşler azalıyor, siparişler düşüyor, maliyetler artıyor.
En büyük sıkıntılarından biri de sıcak paranın olmaması.
Şimdi gelelim asıl meseleye…
İşler düşünce patronların aklına ilk gelen çözüm ne oluyor?
Hiç şüphesiz küçülmek.
Peki, küçülmek nereden başlıyor?
Çalışanları işten çıkartmakla
Çok önemli bir mesele var:
Emekçinin alın teri ve hakkı!
İnsanlar işten çıkarıldı ve çıkarılmaya da devam ediliyor.
Birçok insan da işsiz kalma korkusuyla yaşıyor.
Buradan işverenlere sesleniyorum:
İşlerin iyi olduğu günleri hatırlayın!
Eleman bulabilmek için kapı kapı dolaştığınız günleri unutmayın.
Rakip firmadaki çalışanı daha yüksek maaş teklif ederek kendi işletmenize transfer ettiğiniz günleri hatırlayın.
O çalışanlar sizinle birlikte üretmedi mi?
Gece gündüz demeden çalışmadı mı?
İşletmenizin büyümesinde, kazancınızın artmasında onların emeği yok mu?
Peki, bugün işler biraz düşünce ilk gözden çıkarılan neden onlar oluyor?
Kar edemedim diye veya kardan feragat etmedikleri için eleman çıkartanlar…
Sizi azıcık insaflı ve vicdanlı olmaya davet ediyorum.
El insaf… El insaf… El insaf…
Elbette hiçbir işletme zararına çalışmaz.
Ekonomik gerçekler görmezden gelinemez.
Bazen küçülmek, hatta personel azaltmak kaçınılmaz olabilir.
Ancak her ekonomik sıkıntının faturasını çalışana kesmek de adalet değildir.
Biraz da kendinize bakın!
Önce kendi konforunuzdan feragat edin.
Bindiğiniz lüks aracı bir alt modele düşürün.
Gereksiz harcamalarınızı azaltın.
Diğer giderlerinizi gözden geçirin.
Şirketin bütün yükünü çalışanın sırtına yüklemeden önce kendi imkânlarınızı ve fedakârlıklarınızı sorgulayın.
Elbette bunları her işveren için söylemiyorum.
Ayakta kalabilmek için kendi birikimini tüketen, evini arabasını satan, çalışanının maaşını ödeyebilmek için mücadele eden nice iş insanımız var.
Onların hakkını teslim etmek gerekir.
Benim sözüm, imkânı olduğu hâlde ilk çözüm olarak çalışanını kapının önüne koyanlara!
Mesele sadece sizin işletmenizden ibaret değil.
Toplum dediğimiz şey sen, ben ve ötekinden oluşuyor.
Senin işten çıkardığın çalışanı komşu işletme işe alamayacak.
Çünkü onun da işleri kötü.
Böylece bir ailenin geçim kaynağı kesilecek, çocukların sofrasından ekmek eksilecek.
Özgüvenini, huzurunu, ailesinin geçimini ve geleceğe dair umutlarını da kaybetmesidir.
İşçi sizin için yalnızca bir maliyet kalemi olabilir.
Ama onun evinde bekleyen çocukları, geçindirmek zorunda olduğu bir ailesi var.
Bugün bindiğiniz lüks araçları, oturduğunuz villaları, büyüttüğünüz işletmeleri ve biriktirdiğiniz sermayeyi düşünün.
Bunların oluşmasında çalışanlarınızın alın teri ve emeği yok mu?
O hâlde biraz vefa!
İşler iyiyken kazanmayı bilenler, işler kötüye gittiğinde de fedakârlığı bilmelidir.
İşten çıkarmak son çare olmalıdır.
İşçinin alın teriyle büyüyenler, zor günlerinde işçisini unutmamalıdır.
Lütfen…Lütfen… Lütfen…
Biraz vefa…
Biraz vicdan…
Biraz merhamet...
Biraz samimiyet…
Biraz empati...
Biraz tefekkür...
Biraz cömertlik.
Biraz feraset...
Biraz da insanlık…
Selam ve dua ile…
