İnsanlar yaşam boyu bir gaye uğruna mücadele eder. Bu mücadele bazen yaşamak için karnını doyurmak bazen de kendini gerçekleştirmek için verilir. Her ne amaç ile olursa olsun bütün mücadelelerin sonunda adam gibi adam olmak vardır.
Adamlık para ile pul ile makam ile koltuk ile olmuyor. İster paşa ol, ister poşa asıl meselenin kaynağı adam olmakta yatıyor. Adamlık yürek ile ahlak ile vicdan ile karakter ile davranış ile olan insani mizaç. Adam olmak ile ilgili malum kadim kültürümüzde birçok hikâye anlatılır. Bu hikâyelerden birisini ben de bugün ki yazımda paylaşmak istiyorum.
Paylaşmak istediğim hikâye her ne kadar çok bilinen olsa da günümüz konjektörüne uygun olduğu için tekrarlanmasında fayda var diye düşünüyorum. Bu hikâyeyi; hasbelkader bir şekilde makam sahibi olanlara, koltukları işgal eden görgüsüz, kültürsüz, bir koltuğa oturmak ile adam olduğunu sanan adam olmayanlara ithaf ediyorum. Bugün ülkemizin başına gelen her türlü musibet ve sorunların başında adam olmanın ne anlama geldiğini bilemeyenlerin makamları işgal etmelerinden kaynaklandığını düşünüyorum.
Fi tarihinde adamın birisinin bir oğlu varmış. Adam, oğlunun huyunu, kişiliğini beğenmez ve ona yeri geldikçe serzenişte bulunur ‘Sen adam olamazsın.’ dermiş. Adamın ‘Sen adam olamazsın’ sözüne çocuk içten içe kızar kendince babasına karşı kinlenir, içinden şöyle dermiş ‘Bak göreceksin ben nasıl adam olacağım.’
Bu vesveseli düşünce içinde çocuğun yılları geçmiş. Çocuk baba ocağından ayrılmaya, uzak diyarlara gitmeye karar vermiş. Aramış araştırmış, sormuş soruşturmuş, bir baltaya sap olmanın okumaktan geçtiğini öğrenmiş. Gurbette, uzak diyarlarda bir meslek edinebilmesi eğitim ile olacağını öğrenmiş, okumaya karar vermiş.
Bir okula kayıt olmuş, gecesini gündüzüne katarak iyi bir eğitim almış. Okulu derece ile bitirmiş, askeri bir göreve talip olmuş ve atanmış. Askerlik mesleğinde çok başarılı olmuş ve paşa unvanını almış. Paşa olduktan sonra babasının ‘Sen adam olamazsın’ sözü aklına gelmiş. Babasına bu sözü yedirmek ister gibi mahiyetinde çalışanlara köyünün adresini ve köyde oturan babasının adını vermiş.
‘Tez gidesiniz, falan köyde oturan bu adamı benim huzuruma getiresiniz.’ demiş.
Paşanın adamları, verilen adrese gitmişler, kapıya dayanmışlar. Kıracaklar gibi kapıya vurmaya başlamışlar. Sesi duyan adam korku içinde dışarı çıkmış. ‘Hayrola nedir bu aceleniz, ne istersiniz benden’ demiş.
‘Paşa hazretleri sizi huzuruna götürmemizi emretti!’ deyip, adamı yaka paça tuttukları gibi paşanın huzuruna götürmüşler.
Adam makama girdiğinde, paşa bacak bacak üstüne atmış babasını bekliyormuş. Babasını karşısında görünce, babasının sözlerinin ne kadar yanlış olduğunu göstermenin rahatlığıyla gururla konuşmaya başlamış‘
‘Eee baba, sen bana ‘Adam olamazsın’ derdin, bak ben paşa oldum, makam sahibi oldum, koltuk sahibi oldum.’ demiş.
Babası, oğlunun omzundaki yıldızları, üstündeki sırmaları, belindeki kılıcı şöyle bir süzdükten sonra, başını sallamış ve şöyle alttan yukarıya doğru oğluna bakmış. ‘Ah oğlum ah! Ben sana ‘paşa olamazsın’ demedim ki, ben sana ‘Adam olamazsın’ dedim. Sen adam olsaydın, babanı böyle yaka paça ayağına getirtmezdin. Kendin kalkar köye gelir, evimizde beni onurlandırırdın.
Çocuk paşa olmuştu ama adam olamamıştı, babasına karşı yaptıklarıyla insanların diline düşmüştü. Böylece halk içinde makama, paraya, şöhrete sahip olup ta adam olamamışlara bu söz söylenir olmuştu.
Günümüzde bazı insanlar hasbelkader bazı makamlara geliyor ama o makamların ağırlığını kaldıramadıkları gibi oturmayı, kalkmayı, karşılamayı ve ağırlamayı da bilemiyor. Görgüsüz, kültürsüz makama güç vermek yerine makamdan güç alan adamlıktan nasibini alamamış cahiller makamları işgal etmeye başladılar. Makamdan güç alanlar maalesef adamlığını gösteremiyor. Adam olamayan çocuk, makam sahibi oluyor ama makamın vermiş olduğu gücün altında ezilip kalıyor.
ÖZER YILMAZ
