Dün akşam İnegöl Belediyesi Şehir Tiyatrosu’nun “Son Durak” isimli oyununun galasındaydık. Dekorundan tutun verdiği mesajlara kadar her yönüyle harika bir oyun seyrettik.
Belediye Başkanı Alper Taban’ın sosyal medya paylaşımından öğrendiğim kadarıyla şehir tiyatrosunun sahnelediği 24. oyunmuş bu. İnegöl’de bulunduğum sekiz yıldan beri bütün oyunları seyretmiş, bazılarında sahnede bazılarında ise rejide görev almış biri olarak söylemeliyim ki her oyun birbirinden güzel olmakla birlikte bu son oyunun başka bir ayırt edici özelliği var.
Zira bu oyunun yazarı İnegöl Meslekî Eğitim Merkezi’nde müdür yardımcısı olarak görev yapan Abdurrahman Özturan Hocamız. Yani bir öğretmen. Oyunları yakından takip edenler muhakkak biliyordur ama ben altını çizeyim, tiyatro ekibinin çoğu zaten öğretmenlerden oluşuyor. Her yıl çıtayı yükselten İnegöl Tiyatrosu, bu sene kendi içlerinden birinin yazdığı oyunu sahneleyerek önemli bir eşik daha atlamış oldu.
Yine işin içinden biri olarak söylemeliyim ki bu işler geriden göründüğü kadar kolay değil. Bu insanları bir araya getirmek, onları birer oyuncu yapmak, onca meşgalenin arasında geç saatlere kadar provalar almak ve nihayetinde oyunu seyirciyle buluşturmak... Bugün İnegöl’de bir tiyatro kültüründen bahsedebiliyorsak bu, en başta İnegöl Tiyatrosunun yönetmeni Volkan Derman’ın çabası ve bu çabaya en büyük desteği veren öğretmenler sayesindedir.
Ancak ben bu çabaya gereken teveccühün gösterilmediğini düşünüyorum. Halkımız sağ olsun fazlasıyla ilgi gösteriyor, biletler birkaç saat içerisinde bitiyor. Lakin bir toplumda sanatın ciddi anlamda gelişmesi için öncelikle yöneticilerimizin hem sanatın kendisine hem de o sanatı omuzlarında taşıyan sanatçılarımıza hem maddi hem manevi desteğini esirgememesi gerekiyor. Hadi maddi desteği çok umursamıyoruz ama en azından bir taltif bile göremiyor bu insanlar.
Kadrosunun çoğunu öğretmenlerin oluşturduğu, hatta yazarının dahi bir öğretmen olduğu tiyatro oyununda İlçe Millî Eğitim Müdürü'nü göremediğim için üzüldüm doğrusu. Öğretmenlik sadece sınıfta olup biten bir şey değil. Dün oyun sonunda öğretmenlerini izlemeye gelen birçok öğrenci gördüm. Sanatla iç içe olan, oyun yazan veya oynayan bir öğretmenin öğrencisinde bırakacağı etkiyi tahmin edebiliyor musunuz?
Her yıl bazı devlet memurlarına çeşitli sebeplerle başarı belgeleri veriliyor. Bu öğretmenlerimiz böyle bir taltifi hak etmiyor mu mesela? Yaptıkları faaliyetlerin Millî Eğitim çatısı altında olup olmaması neyi değiştirir? Neticede bu insanlar hem öğrencilerine hem de bulundukları topluma iyi birer örnek olmuyorlar mı?
Hepimiz oturduğumuz yerden “Kültürde, sanatta bir türlü ilerleyemiyoruz” şeklinde söylenip duruyoruz. Toplumda sanat, sanatçıya değer verildikçe gelişir. Tiyatro oyunu yazmış, yazdığı oyun sahnelenmiş bir öğretmene gerek kendi kurumu gerekse ilçedeki sivil toplum kuruluşları ve hatta siyasi partiler dahi en azından bir teşekkür etmeli.
Unutmayalım; marifet, iltifata tabidir.
Mustafa Yıldırım Mil Maarif-Sen Bursa İl Temsilcisi
