Dünya denilen bir misafirhane; derdi tasası hep içinde, kimi zaman sevinci saklar hanesinde kimi vakit hüzün deryası şeklinde, kimi zaman ümitsizlik bataklığına saplar seni, kimi vakit gül bahçesine salar.
Tam olmak dileyen aldanır, yapboz misali parçalarını ararsın, bazen elinin altındadır bazense aradığın parça Kaf dağının ardındadır. Erenlerin deyimiyle “ Aramakla bulunmaz, ama bulanlar arayanlardır.” Mesele aradığına verdiğin kıymettedir, ona duyduğun hasrette ve talip olduğun zahmettedir.
Herkes bir şeyler arar dünya hayatında, kimi kendini, kimi sevdiğini, kimi makamı, kimi şan, şöhreti, kimi zenginliği, kimi ilmi, bitmek bilmeyen bir arama zincirinde dolanır durur. Kimi ise aradığından da habersizdir. Niyeti aradığını bulmak olan menziline ulaşır.
Bedel öder, zahmet çeker, sıkıntıya düşer, zorluklarla mücadele eder ve sonunda istediğine kavuşur. Peki, biter mi arzusuna ulaştığında her şey tamam olur mu? İnsan mutmain olup yeter der mi? Yavaşlayıp sakinler ve kavuştuğu isteği ile mutlu olur mu? İşte burada devreye girer, insanoğlunun doymak bilmeyen nefsi, dünyevi hevesleri ve insan yine başa döner.
Bu sefer başka bir yöne doğru aramaya başlar ta ki gözünü kara toprak doyurana kadar… Oysa istekler sınırsız, ihtiyaçlar sınırlıdır. Dünya olabildiğince şaşası, oyun ve eğlencesi ile süslü ve güzel görünse de fanidir. Geçici mutluluk ve hazların talibi insan ise bunalımda ve huzursuzdur. Uğruna bin bir zahmet çektiği her arzusu kavuştuğunda diğer bir isteği beraberinde getirir.
Nimetin şükründen habersiz ise kişi o vakit aradığını da bulsa mutsuzdur. Geçici isteklerinin sınırsız olmasının arzusundadır, sonsuzluğun talibidir. Ne aradığının farkında olmayan kişi, nasıl arayacağından da habersizdir. Bu sebeple de bunalımda ve ruhsal çöküntüdedir. İnsan samimi bir kalple neye yöneliyorsa hayatını o şekillendirir. Ömür sermayesini ona harcar ve yol alır. Bir zaman sonra ise talip olduğu mesele ile anılır.
Mevlana’nın deyimiyle “ Neyi arıyorsan, O’sun sen !” Peki, hiç düşündük mü neye talibiz? Aradığımız ve hemhal olmak istediğimiz şey nedir? Ne yapmaktan ve nasıl anılmaktan hoşnut oluyoruz? Mutlu olmayı mı yoksa huzurlu olmayı mı tercih ediyoruz? Düşündüğümüzün halimize yansıdığının farkında mıyız? Kafamızın içindeki sorular yumağının düğümü de çözümüz de elimizde aslında. İçimize, özümüze doğru bakabilsek göreceğiz.
Geçici zevklerin peşine düşmek yerine hakikate talip olsak düğümleri bir bir açacağız. Kendimize gelmemizin tek çaresi neyi aradığımızın bilincinde olmak sonrası kapıları aramakla gizli. Bu sebeple doğru bakmayı öğrenmemiz gerek ki bakar kör olmayalım.
Samimi bir niyet bu yoldaki en önemli azığımız, yoldaki yarenlerimiz ise sabrımız ve azmimiz ve tabi ki de gönlümüzden taşan aşkımızdır. Elbette ki tam olamayacağız ama kâmil olma yolunda tekâmül etme haliyle yoğrulacağız. Rahmet Elçisi’nin deyimiyle “garip geldik, garip gideceğiz”. Ancak nereden geldiğimizin ve nereye gideceğimizin bilincinde olacağız.
Günümüz insanının en önemli sorunu da bu değil mi zaten? Ne kendinden ne de neyi aradığından habersiz yaşıyor. Dünya nimetlerinin içinde zevke dalarken içindeki boşluğu doldurmak için debelenip duruyor. Daha fazlası daha da fazlası diye hırsla arzuları içinde boğulup kalıyor.
Kendini sürüklediği aşırılık bataklıktan çıkamayınca sevdiklerini de yanına çekiyor. Sonrası malum ruhu kayıp, kalbi bomboş, aklı karman çorman bir halde yaşama tutunmaya çalışırken kaybolup gidiyor…
Sözün özü; “ Bir şeyi bulunmadığı yerde aramak hiç aramamaktır…”(MEVLANA)
Sevda ÇEVİK
