Hayat denilen bir serencam, Rahmet Elçisi’nin deyimiyle “ bir ağacın altında dinlenme vakti”, ömür dediğin şey, göz açıp kapama gibi bir anda gelip geçiyor. Bize de yaşamak, anlamak ve seyretmek düşüyor. Anların içinde anda kalmak, dem bu dem deyip zamanın hakkını vermek gerekiyor. Ama öncesinde hayatı ıskalamadan verilen her nimetin ve rızkın farkında olmak gerekliliği karşımıza çıkıyor…
Peki, o zaman bizi bundan alıkoyan şey ne? Baharda açan tomurcuktan rengârenk güle dönüşen güzelliği ya da sonbaharda renk cümbüşüne dönen yaprakların zevkinden bizi mahrum eden nedir?
Kuş cıvıltıları, çağlayan suyun sesi, açılan meyve ağaçları, gökyüzünün berrak maviliği, denizi uçsuz bucaksız ihtişamı, geceleyin parıldayan yıldızların göz alan güzelliği ve kelimelerin bağının çözüldüğü, cümlelerin yetersiz kaldığı onca nimeti görmezden gelmemizi sağlayan sebep ne ola ki?
Kendimize ya da sevdiklerimize bakıyoruz ancak görüyor muyuz onları? Sağlıklı olmanın, bedenimizin işlevlerinin, zihnimizin, ruh halimizin, eşimizin, evladımızın, evimizin, aracımızın, bizlere bahşedilen rızık çeşmesinin idrakinde miyiz?
Tabağındaki nimeti lezzetine vararak yemek dururken hep başkasının tabağını gözetleyen ve sürekli hayıflanan ve memnuniyetsiz olanlardan mıyız?
Modern dünyanın bakış açısında “ hızlı yaşa, hızlı tüket, haz odaklı ol, en mükemmeli yaşa, en iyi sensin, her şeyin en güzelini sen hak ediyorsun” , gibi yanılsamalı bir hayat benimseniyor. Tuhaf olan bu yaşam tarzının gerçeklikten uzak olması ve günümüz insanının bu saçmalığı hakikat sanıp aldanması.
Aslında amaç fıtrattan uzak, değerlerden habersiz, ruh dünyası bulanık zahirde insan fakat batında robotlaşmış aynı tip insanımsı varlıklar türetmek ve piyasaya sürerek baronların kazanması sağlamaktan başka bir şey değil.
Hızlı yaşayan insanın düşünmeye vakti olmayacak, hızlı tüketenin de şükür aklına gelmeyecek, israf hayat tarzına dönüşecek, haz odaklı olunca da empati yapıp karşı tarafın halini umursamayacak.
En mükemmeli arayan kusurlarını görmeyip karşı tarafın kusurunda boğulacak, en güzeli hak ettiğini düşünen bencillik dehlizine batacak.
Yani olan yine insana olacak, tabiatından uzaklaşan, kendini kaybeden, hızla haz arasına sıkışan, psikolojik yıpranmalar yaşayıp doğru kararlar alamayan yine insanoğlu olacak. İnsanın kaybettiği yerde kazanan sadece insanlığını kaybetmiş, hırslarında, bencilliklerinde, kibirlerinde devleşeceklerini sananlar Kâinat Kitabının deyimiyle aşağıların da aşağısında kalacaklar.
İnsanlığın düştüğü bu halin çaresi aslında insanın kendisinde saklı, keşfi ise yine insanın içinde duruyor. Bakıp da görmeyen ya da şaşı bakanların bakış açılarını düzeltip özlerine dönmesi gerekiyor.
Kâinat Sahibinin “ Ahsen-i Takvîm” olarak isimlendirdiği , “ En güzel yaratılış”, ifadesi; insanın fıtratına döndüğünde ulaşacağı ideali gösteriyor.
Rahmet Elçisi “ üsve-i hasene, en güzel örnek” hali ile yaratılıştaki zirve insanın nasıl olduğunu yaşayarak örnek oluyor. Hayatı kolaylaştırıp güzelleştirmek de zorlaştırıp çirkinleştirmek de insanın ellerine bırakılmış, kalemin ne yazacağına o karar verecek.
Kalbini kirlerden arındırıp temizlediğinde, zihnini gereksiz bilgi yığınından ayıkladığında, kaleme yazmayı emreden Âlim Rabbi, ona ne güzel şeyler yazdıracak! İşte o vakit, gönlü sevinç ve huzur denizinde yüzecek…
Sözün özü; “ Sen anılması güzel olan bir söz ol. Çünkü insan, kendisi hakkında söylenilen güzel sözlerden ibarettir.” (MEVLANA)
Sevda ÇEVİK