Sevgili kızım,
Sana gönderdiğim dördüncü mektubumdur.
Aramızda şehirler, ülkeler, sınırlar var.
Her günümde, her duamda, her gecemde yerin var.
Kızım; baban hayatını ümmetin mazlumlarına ve yetimlerine adamaya çalıştı.
Baban; bir yetimin üzüntüsünü kendi üzüntüsü, derdini kendi derdi bildi.
Hiç tanımadığı çocukların derdini kendi evinin derdi gibi taşıdı.
Baban çoğu zaman ümmeti kendi nefsine ve ailesine tercih etti.
Baban bu uğurda;
Yolda kaldı. Aç kaldı.
Açıkta kaldı. Uçağı kaçtı.
Hapis bile yattı.
Babanın arkasından çok konuştular.
Dedikodu yaptılar. İftira attılar.

Varsın konuşsunlar…
Varsın dedikodumuzu yapsınlar…
Varsın iftira atsınlar…
Varsın yanlış tanısınlar…
Akrebin ve yılanın doğasında sokmak var.
Bırak dünya onların ahiret bizim olsun.
Baban bütün bunları Allah'a havale etti.
O ne güzel vekildir!

Canım kızım
Sana yeterince vakit ayıramadım.
Elinden tutup her istediğin yere götüremedim.
Belki de bir babanın kızına yaşatması gereken güzellikleri yaşatamadım.
Ben gözünüzde ailesini ihmal eden bir baba oldum.
Bir babanın görevi kendi evlatlarının da yanında olmaktır.
Çocuğumun ve ailemin yanında kalmayı ve sizleri büyütmeyi beceremedim.
Bazı şeyleri eksik yaptım.
Bunu bugün daha iyi anlıyorum.
Ümmetin derdini taşırken kendi kızıma sevgimi yeterince veremedim.
Ben uzaklardaki yetimlere baba olmaya çalışırken sana baba olmayı beceremedim.
Bazen insanın derdi kendi ailesini, kendi evini, kendi dünyasını aşar.
Ne kadar doğru ne kadar yanlış olduğunu bilmiyorum.
Bu konuda çok üzgün olduğumu bilmeni isterim.

Cancağızım;
Kızım, baban hiçbir zaman başını öne eğdirecek bir iş yapmadı.

Elbette her insan gibi benim de hatalarım, kusurlarım, eksiklerim ve günahlarım var.
Ben de kusurlu bir kulum.
Rabbimin affına, merhametine sığınıyorum.

Ciğerparem
Eşine sadık ol.
Onu sev, ona saygı duy.
Eşini ihmal etme.
Ona hizmet etmekten asla geri durma.

Eşinle aynı anda sana seslendiğimizde, sen önce eşine koş.

Eşinin sadece iyi günlerinde değil, zor günlerinde de yanında ol.
Birbirinizin yükünü hafifletin.
Eşini kendine rakip değil, yol arkadaşın olarak gör.
Evlilik yalnızca aynı evin içinde yaşamak değildir.
Birbirinin derdini dert edinmek, sevinci paylaşmak, zor zamanlarda birbirine omuz vermektir.
İnsanları paralarına, makamlarına, kıyafetlerine ve sahip olduklarına göre değerlendirme.
Olanın da olmayanın da imtihanı aynı.
Zenginliğin de fakirliğin de bir imtihan olduğunu unutma.
Yediklerini, içtiklerini, gezdiklerini, sahip olduklarını sosyal medyadan paylaşma.
Kızım, insanın değeri yediğiyle, giydiğiyle, nereye gittiğiyle değil; nasıl bir insan olduğuyla ölçülür.
Her zaman mütevazı ol.
Gösterişten uzak dur.
Yetim, mazlum ve garibanları unutma.

İnsanın gerçek zenginliği, geride bıraktığı iyiliklerdir.

Sevgili kızım,
Ama ne olursa olsun, şunu unutma:
Bir gün insanlar sana babanı sorduklarında, kusurlarımı saklama.
Ben kusursuz bir insan değildim.
Ama şunu söyleyebilirsin:
"Benim babam, sadece kendisi için yaşamadı.
Onun ümmet diye bir derdi vardı.
Ve o derdini çok severdi.
Selam ve dua ile…