Bir düşünün…
Bir sabah uyanıyorsunuz ve gökten yağmur yerine para yağıyor!
Hem de öyle böyle değil.
Deste deste, tomar tomar….
Sokaklar, caddeler, çatılar, bahçeler para dolu.
İnsanlar sevinç çığlıkları atıyor:
“Yağdır Allah'ım, daha çok yağdır! Hepimiz zengin olduk!”
Çocuklar, gençler, yaşlılar herkes kendisini sokağa atmış. Avuç avuç paraları topluyor, çuvallara dolduruyor, evlerine taşıyor.
Bir günde herkes zengin olmuş!
Artık kimsenin geçim derdi yok.
Kimse çalışmak zorunda değil.
Herkesin parası var.
Ne güzel değil mi?
Akşam oluyor.
Gün boyu para toplamaktan yorulan ve acıkan insanlar, yemek yemek için lokantaların yolunu tutuyor.
Bir bakıyorlar ki bütün lokantalar kapalı!
Fırınlar, marketler, manavlar, kasaplar, fabrikalar, sanayi siteleri, iş yerleri…
Her yer kapalı!
Çünkü herkes para toplamaya çıkmış. Kimse çalışmamış, kimse üretmemiş.
Çiftçi tarlasını ekmemiş, işçi fabrikaya gitmemiş, fırıncı ekmek yapmamış, esnaf dükkânını açmamış.
Herkes zengin olmuş ama ortada yiyecek bir lokma ekmek kalmamış!
İlk günler kimse aldırış etmemiş.
Nasıl olsa evlerinde para var.
Biraz idare ederiz diye düşünmüşler.
Fakat günler geçtikçe un, şeker, yağ, pirinç, bakliyat tükenmiş.
Hayvanlar azalmış, üretim durmuş, raflar boşalmış.
İşte o zaman insanlar gerçeği anlamış:
Paraları vardı ama karınlarını doyuracak bir lokma yiyecekleri yoktu.
Daha birkaç gün önce odalar dolusu parayla övünen insanlar, şimdi yarım kilo un bulabilmek için ellerindeki servetleri vermeye hazırmış.
Ama nafile!
Çünkü paranın satın alma gücü kalmamış.
Artık kimse yatından, katından, arabasından, hesabındaki milyonlardan bahsetmiyormuş.
Bir tabak yemek, bir dilim ekmek, bir bardak su dünyanın bütün servetinden daha kıymetli hâle gelmiş.
İnsanlar bu kez ellerini açmış:
“Allah'ım! Artık para istemiyoruz.
Bize yağmur ver, rahmetini ver, yiyecek ver.
İşte insan… işte para…
Öncelikle şunu anlamalıyız:
Para önemlidir ama her şey değildir.
Para hayatı kolaylaştırır ama hayatın kendisi değildir.
Dünyanın bütün parasına sahip olabilirsiniz.
Ama o parayla size bir bardak su verecek, bir lokma ekmek yapacak, hastalandığınızda başucunuzda bekleyecek insanlara ihtiyacınız var.
İnsan, tek başına yaşayamaz.
Birbirimize muhtacız.
Zengin de olmalı, fakir de…
Üreten de olmalı, tüketen de…
Çiftçi, işçi, esnaf, doktor, öğretmen, mühendis ve daha nice meslek sahibi insan olmalı.
Mesele, herkesin aynı servete sahip olması değil; hiç kimsenin açlığa, yoksulluğa ve çaresizliğe terk edilmemesidir.
Helalinden kazanmak, üretmek, yatırım yapmak, mal mülk sahibi olmak elbette güzeldir.
Ancak zenginlik, başkasının yokluğuna gözlerini kapatmak değildir.
Fakirlik de bir kusur değildir.
Asıl kusur, tokken açın hâlinden anlamamak, sahip olduklarını paylaşmamak ve ihtiyaç sahibine sırtını dönmektir.
Toplumu ayakta tutan şey, herkesin zengin olması değil; zenginin fakiri gözetmesi, güçlünün güçsüze sahip çıkması, imkânı olanın imkânı olmayana el uzatmasıdır.
Kazanan üretmeli, paylaşmalı; ihtiyaç sahibi de insanca yaşayabilmelidir.
Herkes zengin olabilir ama herkes birbirine muhtaçtır.
Daha fazla mal biriktirmek uğruna hayatı, dostluğu, merhameti ve paylaşmayı unutmayalım.
Dünyanın bütün serveti elimizde olsa bile, bir gün bir lokma ekmeğe muhtaç kalabiliriz.