​Bu kitap okumaları beni yoracak günler boyu sanırım. İnegöl Belediyesinin 10. kez düzenlemiş olduğu kitap fuarından her nasılsa sırtıma yük olsun diye almış bulundum onca kitabı.

Öğrencilerime de derim her zaman; özellikle başlığında "aşk" ve "öğretmen" olan kitaplara karşı bir zafiyetim vardır, "Elimden geldiğince alır okurum." Bu söz hem düşüncelerimi hem hayatımı bağladı.

Münip Engin Noyan'ın Aşk Düşünce Yollara... adlı romanın 1. ve 2. ciltlerini okudum; Hikâye-i Bilal ve Hikâye-i Rabia'nın satırları arasında dolaşırken güzel duygular, hoş hisler yaşama imkânı bahşetti bana. Daha sonra Murat Alp tarafından yazılan "Hoşça Kal Öğretmenim" isimli bu kitabı okudum.

300 sayfayı aşan bu kitapta müthiş akıcı bir üslup gördüm; yani gözünüzün önünden akıp giden bir sürü vagon katarı gibi kelimeler, cümleler, paragraflar akıp gidiyor. O kadar sade bir Türkçe, o kadar tatlı bir üslup... Diyebilirim ki hiç Arapça, Farsça kelimeler yoktu ama taze bir ekmek tadıyla yakaladım onca kelimeyi.

​Romanın kahramanı Emir öğretmen, "ben" dili ile anlatıyor her şeyi. Yazar sözü ona bırakmış. Ön kapağında kitabın isminin hemen altında "Aşkımın Bestesi" yanında "Bir öğrencinin en büyük zenginliği başarılı bir öğretmene sahip olmasıdır." cümlesi yazıyor.

"Ben" dili ile yazmak sanırım bu akıcı üslubu besliyor ve başından geçen olayları bir hatırat tadında zikretmek, okuyucuyu yüreğinden yakalayıveriyor. Kitabın konusundan bahsederken ipucu da vermiş olacağım ama zaten önemli olan "sonu" değil sayfalar boyu gelişen olayların anlatımı.

Bir kasabada öğretmenlik yapan Emir’in başından geçenler ve hayatına mal olan olaylar anlatılıyor.

Konu birkaç nokta üzerinde yoğunlaşıyor: Emir öğretmen, öğrencilerini seven, onlara her türlü çalışma desteği veren bir eğitim neferi. Köye geldiğinde gönlü boştur ama köyün otobüsünde gördüğü güzeller güzeli Beste’ye gönlünü kaptırmıştır.

Onun başlarda kimin nesi olduğunu bilmeden onu görebilmek için sebepsizce şehre gidip gelmeleri dikkatimi çekti. Zaten girdaba düşmeme vesile olan iki kelime; biri öğretmendi, diğeri de aşk idi ki şimdi ikisi de birleşti.

Evinde gizlice onun kara kalemle resmini yapmış olması, hayallerinde onunla en güzel anları yaşaması, ve giyim öğretmeni olan Beste hanımın aynı okulun üst katını kullanacak olması... Aşkın hayalden hayata geçen boyutunu görmemiz okuyucu olarak bizleri mutlu etti.

Günümüz hikâyelerinden biridir romandakiler, çünkü cep telefonları var, kasabaya gidip bir yerlerde birlikte çay içmeler, yemek yemeler hikayenin her tarafına serpiştirilmiş.

Fakat okulda köyü tanıtan bir belgeselin hazırlanması, ülke çapındaki yarışmaya katılması ve bununla alakalı yapılan çalışmalar; öğrenci ekibi, müdürün, köylülerin ve muhtarın gayretleri; sosyal medya çekimi için malzemelerin alınması ve Yıldırım Beyazıt Hanın askerlerinin sığındıkları Yuvakuran dağındaki onlarca mağaradan birin de açlıktan şehit düşmüş efsanesinin gerçek olduğunun tespit edilmesi...

Haftasonu ülke çapındaki yarışmanın ödülünü Mersin’de almaları, bu arada Öğretmen Emir'in dedesinin Harput'ta vefat edişi, onun cenazeye son anda yetişmesi, ve dedesinin evinde çıkan hatıralar ile görev yaptığı Yuvakuran köyünde Baranî isimli birinin acıklı hayat hikâyesinin kesişmesi...

Öbür taraftan elma üreten köylünün mahsulü sahtekâr tüccarlara kaptırmasına üzülen Emir öğretmenin, köylünün de derdine derman olmak için çabalaması.... Bir sene sonraki elma tüccarını gözü tutmadığı için banka müdürü olan kardeşinden onun araştırmasını istemedi ve adamın sahtekar olduğunu tespit edilmesi....

Köylü adına elmaları peşin alan başka bir tüccara indirimli fiyatta satmış olmaları, fakat bu arada ticareti kesada uğrayan adamların düşmanlığını kazanmış olması...

İşte bu sebep, eseri insanın içini parçalayan bir romana dönüştürüyor sonunda.

Tarihi bir şahsiyet olan Barani'nin hikayesi; çocuğunu ve karısını geride bırakıp onlardan ayrı olarak vefat etmesi, onlara kavuşamaması... Onu araştıran Emir öğretmenin de böyle bir kaderi yaşayacağı romanın sonuna kadar bilinen bir şey değil.

Romanın uzun bir bölümü, Emir öğretmenin "ben" dili ile anlattığı bölümler iken Emir öğretmenin kaçırılmasıyla söz, kardeşi Cesur'a kalır ve buradan sonra yazar, Cesur'un "ben" dili ile anlatmasıyla devam eder.

​Bizim okuyucularımız bilir ki ben metinlerde dini birtakım ifadeler bulduğum zaman daha çok memnun olurum. Bir takım dini kuralları, kaideleri roman içinde okumak beni mutlu eder. Fakat bu romanda seküler bir anlayış gördüm; büyük, fedakar bir öğretmen, gayretli köylünün işini gören cesur, dik duruşlu bir vatandaş, büyük bir gönül insanı yani âşık...

Lakin sevgili olmaları, nikahsız el ele tutuşmaları, yer yer başka bazı dini açıdan uygunsuz davranışlarda bulunmaları beni rahatsız etse dizi film kültürüne alışık zihnimiz bunları idare ediyor.

İki günlük bir okuma ile bitirilecek harika bir eser. Seküler bir aşk etrafında gelişen insanlara yardım etme duyguları ve gerçekten büyük acılarla yazılmış bu roman okumaya değer.

​Lafı hiç uzatmadan, eğip bükmeden, edebiyat yapma derdine düşmeden tıkır tıkır okunabilecek bir roman. Kitabın birkaç satırını üslup açısından tanıtayım:

​"Uçağın hareket saati yaklaşmaktaydı. Hazırlıklarım tamam... Madalyayı büyük dedemin yaptığı gibi iki kat kadifeye sarıp el çantamın fermuarlı gözüne koydum. Kardeşim eşyalarımı ve Beste'ye aldığım fotoğraflığı bagaja yerleştirdi. Herkesle helalleştim. Anneme doyasıya sarılıp öptüm. Annemin gözyaşları al yanaklarından akmaya başlamıştı ki benim de gözlerim doldu. Gözyaşlarım görünmesin diye Ray-Ban gözlüğümü taktım.

Ağladığım fark edilmiyordu belki ama sesimin titrediği eminim anlaşılıyordu. Daha fazla dayanamadım, arkama bakmadan arabaya bindim. Cesur da suskun, ben de... Yol boyu caddelere, sokaklara, parklara, orta refüjlere dikilen akasyalara, güllere, lalelere baktım.

Çeşme başında bekleyen çocukları ilgiyle izledim. Memleketimde bayağı değişiklikler olmuş. Yeni yollar, kavşaklar, otoparklar... Bayağı gelişmiş memleketim." (Sayfa 125)

​Okumak isteyenlere bir yol boyu eseri...

AHMET TAŞTAN