BENİ ARTIK ÖLMÜŞ BİL
Yer verme hafızanda unut gitsin adımı
Yaşanmış her ne varsa izlerini bir bir sil
Bir hayalin peşinde doldurdum miadımı
Hüzünlere ark olmuş, beni artık ölmüş bil.
Akşam olup havaya karanlıklar pusunca
Işıkları söndürüp bütün şehir susunca
Tesellisiz yokluğun gam kasavet kusunca
Kaderine terk olmuş,beni artık ölmüş bil.
Hiç kimseler almamış gönlündeki yerini
Ağlamaktan soldurmuş gözlerinin ferini
Gidişinle yaşamış beterin beterini
Yaraları kırk olmuş, beni artık ölmüş bil.
Beti benzi sararmış saadet orucunda
Gözyaşıyla ıslanmış bir resim başucunda
Senden bir hatırayı saklayıp avucunda
Çırpınırken fark olmuş,beni artık ölmüş bil.
Yüreğinde taşımış kederlerin şahını
Kimseye duyurmamış feryadını ahını
Can çekişe çekişe teslim etmiş ruhunu
Hicranlara gark olmuş,beni artık ölmüş bil.
ÖLÜM ÂNI
Yorgun kederlerimin gecelerdir hancısı
Akşamları gönlümde başlar doğum sancısı
Gün geceye devrolup gökyüzü kararınca
Ufak ufak duyulur hüznün ayak sesleri
Yolunu kaybederken bir küçücük karınca
Ciğerinde hapsolur en derin nefesleri.
Kahreden bir şarkının nakaratına benzer
Dolaşıp geldiği yer yine aynı noktadır
Bir umudun peşinde deli divane gezer
Kendini var sanırken varlığı hep yoktadır.
Bugün dünden beterken meçhul bir zordur yarın
Zaman ki bir akrebin kıskacında sır gibi
Adım adım yaklaşan ateştir kordur yarın
Bir korkuyu büyütür her dakika ur gibi.
Hicranlarım var benim em bulmaz yaralarda
Ve uykusuz gördüğüm düşler var avunduğum
Rengarenk hayallerim tutsakken karalarda
Umudum var her şeye rağmen hep savunduğum
Ölüm kalım harbidir her gece yaşadığım
Kan revan içindedir sinemin sol yanı hep
Şizofren bir hayaldir saçını okşadığım
Bu yüzden her gecemin sonu ölüm ânı hep.
Hasan Hüseyin YILMAZ
