SEN AKLIMA GELDİĞİNDE
Bulutlarda geziyorum,
Sen aklıma geldiğinde,
Mutluluğu çiziyorum,
Sen aklıma geldiğinde,
Ne gam kasavet ne keder,
En sonunda güldü kader,
Kalbim nasıl pırpır eder
Sen aklıma geldiğinde,
Hayallerim umutlanır,
Sevmek daha bir tatlanır,
Sanki kalbim kanatlanır,
Sen aklıma geldiğinde,
Zirveleri aşıyorum,
Aşkın ile coşuyorum,
Sevinçlere koşuyorum,
Sen aklıma geldiğinde,
Gönül iklimi yazlanır,
Yaşamaktan can hazlanır,
Kalbimin ritmi hızlanır,
Sen aklıma geldiğinde,
Fallarım hep senli çıkar,
Çiçekler sen gibi kokar,
Umudum bendini yıkar,
Sen aklıma geldiğinde,
Sen aklıma geldiğinde,
SEN BENİ YANLIŞ BİLDİN
Yıldızlar ışığını kaybedip döküldüler,
Mehtap birden karardı; sen beni yanlış bildin.
Doruğu yüce dağlar yıkılıp söküldüler,
Bütün güller sarardı; sen beni yanlış bildin.
Utancından çiçekler kan kırmızı açtılar
Serçeler gözlerinden kıvılcımlar saçtılar
Dalgalar denizinden köşe bucak kaçtılar
Akıllara zarardı; sen beni yanlış bildin.
Ne bir hesabım vardı ne de farklı düşüncem,
Sonunu düşünmedim sendin benim ilk öncem,
Ne yalnızca hevestin ne de gönül eğlencem,
Verdiğim bir karardı; sen beni yanlış bildin.
Keremin aşk od/una düşüp yandığı gibi
Mecnun’un aşkı içip içip kandığı gibi,
Yusuf’un Züleyha’yı aşkla andığı gibi,
Mahşere dek sürerdi; sen beni yanlış bildin.
O rengârenk düşlerim o çocuksu hallerim,
Kursağımda kaldı hep toz pembe hayallerim,
Dizlerimde yatarken o titreyen ellerim
Saçlarını tarardı; sen beni yanlış bildin.
Yerle bir oldu dünyam üzerime yıkıldı
Sofralarda lokmalar boğazıma takıldı
Bu biçâre yüreğim nasıl yandı yakıldı
Sevmek neye yarardı; sen beni yanlış bildin.
Belki biraz divane biraz şaşkın adamdım
Her gece iki gözü iki taşkın adamdım,
Ama sana sevdalı sana düşkün adamdım
Hasan seni sarardı; sen beni yanlış bildin.
Hasan Hüseyin YILMAZ
