Bir zamanlar genç bir gelin, ineğin sütünü sağmak için ahıra gider.

İnek yeni buzağılamıştır.
Yani yeni doğum yapmıştır.
Buzağının annesini emip sütü bitirmemesi için onu bir ağaca iple bağlar.

O sırada ahırın bir köşesinde bulunan şeytan, buzağının ipini biraz gevşetir.

İp gevşeyince buzağı annesinin yanına sokulur ve süt emmeye başlar.

Bunu gören gelin öfkelenir.
Elinin tersiyle buzağıya vurur.
Yavrusuna vurulduğunu gören inek hiddetlenir ve bir çifteyle gelini yere serer.

Gelin kanlar içinde kalır.
O sırada ahıra gelen kayınbaba, gelinini yerde kanlar içinde görünce ne olduğunu anlamaya çalışmadan tüfeğine sarılır.

Gelinini ineğin öldürdüğünü zanneder ve ineği vurur.

Bir süre sonra eve gelen oğlu, karşılaştığı manzara karşısında neye uğradığını şaşırır.

Karısını yerde, babasını ise elinde tüfekle görünce öfkesine yenik düşer.

Babasını vurur.
Ardından yaşadığı acıya dayanamayarak kendi hayatına da son verir.

Biraz önce yalnızca bir ipin gevşetilmesiyle başlayan olay, bir ailenin yok olmasıyla sonuçlanır.

Bütün bu yaşananları uzaktan izleyen şeytan ise kendi kendine şöyle der:

"Bak şimdi, bunu da benden bilirler!"

Gülümseten bu hikâyenin sonucunda;

BİR İP GEVŞEDİ, BİR AİLE YOK OLDU!


Hayatta bazı felaketler büyük olaylarla başlamaz.

Bazen küçücük bir ihmal, düşünülmeden atılan bir adım, söylenen bir söz veya kontrol edilemeyen bir öfke, telafisi mümkün olmayan sonuçlara yol açabilir.

Gelin, buzağıya vururken öfkesini kontrol edemedi.

Kayınbaba, gerçeği araştırmadan hüküm verdi.

Oğul, ne olduğunu anlamadan öfkesinin esiri oldu.

Herkes bir önceki yanlışa başka bir yanlışla karşılık verdi.

Sonunda ortada ne huzur kaldı ne aile ne de hayat…


Oysa bir an durup düşünselerdi, bir soru sorsalardı, öfkelerine yenik düşmeselerdi belki de bütün bu felaketler yaşanmayacaktı.

ÖNCE DÜŞÜN, SONRA HAREKET ET!
Bir söz duyuyoruz, araştırmadan inanıyoruz.
Bir haber alıyoruz, doğruluğunu öğrenmeden yayıyoruz.

Birisi bize bir şey anlatıyor, dinlemeden hüküm veriyoruz.

Bir bakıştan düşmanlık, bir sözden ihanet, bir davranıştan art niyet çıkarıyoruz.

Sonra öfke devreye giriyor.
Akıl susuyor, vicdan geri çekiliyor, dil zehir saçıyor.

Bir anlık öfkeyle yılların dostluğu bitiyor, aileler dağılıyor, kardeşler birbirine düşman oluyor.

Şeytanın en büyük tuzaklarından biri de budur:

İnsanların arasını bozmak, şüpheyi büyütmek, öfkeyi körüklemek ve insanı düşünmeden hareket etmeye sürüklemek.

Her duyduğumuz doğru değildir.
Her gördüğümüz gerçeğin tamamı değildir.

Her öfke haklılık, her tepki adalet değildir.

Bir insanın sözüyle başka bir insanı suçlama.

Bir iddiayla yuva yıkma, itibar karartma, insanları birbirine düşürme.

Her duyduğuna inanma, her haberi yayma, araştırmadan hüküm verme!

Allah uyarıyor:
"Ey iman edenler! Eğer bir fâsık size bir haber getirirse onun doğruluğunu araştırın. Yoksa bilmeden bir topluluğa kötülük edersiniz de sonra yaptığınıza pişman olursunuz. (Hucurât, 49/6)