Hz. Ömer, halifeliği döneminde valilerine gönderdiği talimatta şu konuda kesin bir uyarıda bulunmuştu:

Benim ailemden veya kabilemden biri yanınıza geldiğinde ona diğer insanlardan farklı davranmayın.

Kimseye ayrıcalık tanımayın.
Aksi hâlde sizi görevden alırım.

İmtihan buya.
Allah Hz. Ömer’i oğlu ile imtihan etti.

Bir gün Hz. Ömer’in oğulları Abdullah ve Abdurrahman Mısır’a gittiler.

Oğullarından Abdurrahman ve arkadaşı bir suça bulaştılar.
Sonra yaptıklarından pişmanlık duydular ve cezalarının uygulanması için Mısır Valisi Amr bin Âs’ın yanına gittiler.

Vali, cezayı valilik konağının avlusunda uyguladı.

Ancak vali, yaşananları bir mektupla Medine’ye bildirince Hz. Ömer çok öfkelendi.

Çünkü cezanın halkın gözü önünde değil, valilik konağının avlusunda uygulanmasını adalete aykırı buldu.

Oğluna ayrıcalık tanındığını düşünerek Abdurrahman’ın Medine’ye getirilmesini emretti.

Abdurrahman Medine’ye getirildiğinde Hz. Ömer, elindeki kamçı ile onu yeniden cezalandırmaya başladı.

Abdurrahman hasta olduğunu ve cezasını Mısır’da zaten çektiğini söylese de Hz. Ömer adalet konusundaki tavrından vazgeçmedi.

Hz. Ömer verilen ilk cezanın işlenen suçun karşılığı olduğunu, kendisinin verdiği cezanın ise Ömer’in oğlu” sıfatının gerektirdiği sorumluluk ve şeffaflık gereği olduğunu söyler.

Çünkü Hz. Ömer’in anlayışında adaletin ölçüsü kişinin kim olduğu değil, yaptığı işti.

Halifenin oğlu olmak da hiç kimseye ayrıcalık sağlamamalıydı.

Hz. Ömer’in adalet anlayışının temelinde şu ilke vardı:

Adalet, başkalarına uygulanırken değil, kendi evlatlarına uygulanırken de adalet olmalıdır.


Adalet önce insanın kendi evinden başlamalıdır.

Makam, mevki ve akrabalık kimseye ayrıcalık sağlamamalıdır.

Adaletin terazisi kişiye göre değişmemelidir.

Yöneticilerin en büyük imtihanı yakınlarıdır.

"Ey iman edenler! Kendiniz, ana babanız ve en yakınlarınızın aleyhine de olsa Allah için şahitlik yaparak adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun." (Nisâ, 4/135)

Selam ve dua ile…