Talha Bayraktar

K.KERİM SAYILARI/ ANNE VE BABAYA İYİ DAVRAN (2)

01 Aralık 2020 / Salı 15:33:54 | YAZARLAR | Talha Bayraktar

İSRA SURESİ: İsra Suresi’nde devam eden ayet-i kerimeler mealen şöyledir:   Onları esirgeyerek alçakgönüllülükle üzerlerine kanat ger ve: «Rabbim! Küçüklüğümde onlar beni nasıl yetiştirmişlerse, şimdi de sen onlara öyle rahmet et!» diyerek dua et. Rabbiniz sizin kalplerinizdekini çok iyi bilir. Eğer siz iyi olursanız, şunu bilin ki Allah, kötülükten yüz çevirerek tevbeye yönelenleri son derece bağışlayıcıdır.”[1]

ANNE BABA HAKKI: Anne babaya hütmet bu derece önemli olduğu için Resulullah Efendimiz (s.a.v) bu konuda birçok uyarıda bulunmuşlardır. İşte onlardan biri: Rasûlullah Efendimiz (s.a.v) minbere çıkınca üç kere;  “Amin, âmin, âmin!” dedi. Mescidde bulunanlar: “Ey Allah'ın Rasûlü neye âmin dediniz?” Diye sordular. Rasûlullah Efendimiz  (s.a.v) buyurdu ki: Bana Cebrail geldi ve şöyle dedi: Anne ve babasına, ya da onlardan birine ulaşıp da ikisi kendisini cennete girdirmeyen kişinin burnu sürtülsün. Sonra bu duaya âmin dememi istedi. Ben de âmin, dedim.”[2]

Adamın biri annesini sırtında hacca getirmiş. Tavaf yaparken, annesini de omuzuna almış tavaf ettiriyormuş. Hz. Peygambere “Annemin hakkını ödedim mi?” diye sormuş. Hz. Peygamber Efendimiz cevap vermiş; Hayır bir kere emzirmenin hakkını bile ödeyemedin.”[3]

AMELLERİN EN SEVİMLİSİ: Abdullah b. Mes'ud (r.a) diyor ki:"Ben, Resulullaha Allah katında "amellerin hangisi daha sevimlidir? diye sordum. "Vaktinde kılman namazdır." dedi. "Sonra hangisidir?" dedim. "Anneye babaya iyilikte bulunmaktır." buyurdu. "Ondan sonra hangisi daha sevimlidir?" diye sordum "Allah yolunda cihad etmektir." buyurdu. [4]

KİŞİ ANNE BABASINA KÜFREDER Mİ? Kişi sadec e kendi anne babasına değil başkalarının da anne babasına saygı göstermeli. Rasûlullah Efendimiz (sav) şöyle buyurmuş­tur: "Kişinin anne babasına sövmesi büyük günahlardandır." Ey Allah'ın Rasûlü, hiç bir kimse anne babasına söver mi? diye sormaları üzerine Resulullah Efendimiz (s.a.v) şöyle buyurdu: "Evet, bir başkasının babasına söver, o da onun babasına söver. Baş­kasının annesine söver, o da onun annesine söver. Böylece kendi anne babasına sövmüş olur.”[5]

ÖNCE ANNE: "Bir adam Resulullaha gelip "Kendisine güzel davranmama en layık olan insan kimdir?" diye sordu. Resulullah Efendimiz de (s.a.v) "Annendir." buyurdu. Adam "Ondan sonra kimdir?" dedi. Resulullah (s.a.v) yine "Annendir." buyurdu. Adam "Ondan sonra kimdir?" dedi. Resulullah(s.a.v) "Babandır." Buyurdu.[6]

BABA RAZI DEĞİLSE: Şu Hadis-i şerif de bu konuda çok önemli bir mesaj vermektedir: Hz.Ömer’in oğlu Abdullah (r.a) anlatıyor: “Nikâhım altında sevdiğim bir kadın vardı. Babam ise ondan razı değildi. Bana, onu boşamamı emrettiği halde ben kabul etmedim. Durumu Resulullah’a (sav) açınca O şöyle buyurdu: "Ey Ömer'in oğlu Abdullah! Hanımını boşa."[7] Demek ki karı koca, birbirlerinin anne babalarına da aynı saygı ve hürmeti gösterecek.

ÖLÜMLERİNDEN SONRA DA İYİLİK: Resulullah Efendimiz (s.a.v) vefatlarından sonra da anne babaya iyilik yapılmasını emretmiştir: Hz. Ebu Üseyd Mâlik İbn Rebîa anlatıyor: “Ben Rasûlullah'ın yanında oturduğum bir sırada aniden Ensâr'dan bir kişi çıkageldi. Adam dedi ki: “Ey Allah'ın Rasûlü, anne ve babam öldükten sonra benim onlara yapabileceğim herhangi bir iyilik var mıdır?” Rasûlullah Efendimiz (s.a.v) buyurdu ki: “Evet, yapabileceğin dört iyilik vardır: Onlara dua etmek, mağfiret dilemek, Söz ve borçlarını yerine getirmek, dostlarına ikram etmek, akrabalarına ziyarette bulunmak. İşte annen ve baban öldükten sonra senin onlara yapman gereken iyilikler bunlardır.”[8]

 

 

 

 

 

 

 

 


[1] İsra suresi 24-25

[2] (Müslim. K. el-Bin-, bab: 9 Hadis No: 2551 / Ahmed b. Hanbel, Müsned, C: 2, S: 346)

[3] (İbn-i Kesir)

[4] Buhari, K. Mevakıtussalah, bab: 5, K. el-Cihad, bab: 1 / Müslim, K. el-lman, bab: 137-139 Hadis No: 85)

[5] (Müslim, İmnn 146; Tirmizl, Birr 4: Mümed, II, 164,)

[6] (Bukârl, Edeb 2: Müslim, Birr 1, 2; Tirmizî, Birr 1; tbn Mâce, Ecieb 1; Miisned, II, 327-328, 391.)

[7] (Tirmizî, Talâk 13; Ebû Dâvûd, Edeb 120: îbn Mâce, Talâk 36; Müsned, 51, 42, 53, 157.)

[8] Ebû Dâvud. Ucleb 120; İbn Mâce, Edeb 2; Müsned, IH, 498.

Tüm Yorumları Göster (0)