Ahmet Taştan

Kendin ol !!!

28 Haziran 2019 / Cuma 11:22:46 | YAZARLAR | Ahmet Taştan

Yalan söylemek istiyorum ve her türlü yalanı söyleyebiliyorum. Şimdi ben kendim miyim?

Hırsızlık yapıp başkalarının malını haksız yere yiyorum. Şimdi ben kendim miyim?

Olduğum gibi görünmekten nefret ediyorum, sokağa çıkarken yüzüme maske takmayı severim. Şimdi ben kendim miyim?

Başkalarını taklit etmeyi, özellikle başarılı görülen insanları takip etmeyi severim. Ben şimdi kendim miyim?

Hayır mı? Hem de kocaman bir "HAYIR" mı?

Ama onlar mutlu, zengin, başarılı... Onlar bol bol alkışlanıyorlar. Onlar gibi olduktan sonra kendim gibi olabilir miyim?

"Kendin ol!" diyorsun da kardeşim "ben kimim?" Karşıdan nasıl görünüyorum? Sen, beni hakikatte tanıyor musun yoksa bana köşe kapmaca mı oynatıyorsun?

Bir tutturmuşsun kendin ol, kendin ol... Yoksa sen, bana "kendin ol" derken "benim gibi ol" mu, demek istiyorsun. Tabii sen en doğru, en gerçeksin...

Nirvana'ya ulaşmışsın insan-ı kâmil olmuşsun da bana da "kendin ol" derken bunları mı söylemek istiyorsun ha?

Hadi susma söyle, nedir bu kendin ol bilmecesi? Kendi irademle, bilgilerime dayanarak; arzularımın peşinden giderek, tüm engelleri aşarak "yaptıklarımla" kendim olamıyor muyum?

Yoksa daha ulvi bir manada yaratılış gayesine dön mü, diyorsun? Allah'ın, beni niye yarattığını mı bilmeliyim? Allah'ın dediği gibi olursam, kendin mi olmuş olacağım? Evet mi? Ne!?

İçimde bir başka varlık mı var? Beni benden alan, beni benmişim gibi konuşturanın adı nefis mi? "Bir ben vardır bende, benden içeru" diye Yunus gibi mi düşüneyim? Uhuuuu... Çok zor.

Var olan şeylerin ispatı kolay olur. Hani nerede, beni benden alan ve benim bedenimde, farklı kimlikle ortada dolaşan kimdir? "Ben" dediğim zaman, başka bir ben görmüyorum veya hissetmiyorum ki!

Evet, bazen çok hoşuma giden şeyleri yapıyorum. Çok haz alıyorum, keyifle yaşıyorum ve sonunda canım sıkılıyor, daralıyorum ve pişman oluyorum...

Sonra bazen istemediğim halde birisine iyilik yapma isteğim geliyor, zoraki olarak yapıyorum. Ve bittiğinde ilginç derecede mutlu oluyorum. Pişmanlık olmuyor, sevincim artıyor. Öyleyse "yaptıklarımı" kontrol etmeliyim yani gözden geçirmeliyim. Neyi yaparken ne haldeyim ve sonra ne oluyorum?

Burada sanki içimde bir negatiflik var. Aynen bir fotoğrafın negatifi gibi. Evet, görünen benim ama siyah bir şekilde. Niçin renkli değil? Şimdi ben, ben değil miyim acaba? Ben nasıl kendim olabilirim ki?

Tüm Yorumları Göster (0)