Sahi siz hiç kendiniz olmayı düşündünüz mü?Ya da kim olduğunuzu kendinize sordunuz mu?Hepimiz için insanlık kadar eski bir soru.Kendimiz olmak?
Ne kadar kendimiz olabiliyoruz?
İnsanın kendisi olma derdi nedir?
İnsanın kendisi olma ya da olmama durumu var mı?
Biz gerçekten ne olarak yaratıldık?
Biz gerçekten ne olarak yaşadık?
Biz gerçekten ne olarak hissediyoruz?
Evet,biz gerçekten neyi düşünüyoruz? Vs.sorular…
Bu anlamda kendime ulaşınca bu soruların anlamı,cevapları değişir mi ben de bilmiyorum fakat sormaya devam ediyorum.İnsanın temel meselesinin kendisi olması gerektiğini düşünüyorum.
Bir sürü şey olmak istiyoruz.Olmaktan ötesi de oluyoruz.
İnsanın paradigması inançlı ya da inançsız kendisi olması,kendisi olarak yaşaması…Özelde benim paradigmam bu.Hayat mücadelemi bu paradigma üzerinde kurguluyorum..
Kendi olma çabası insan olma çabasıdır.Bu arayışımın 20.yılında 40.yaşımda bilgisine ve birikimine güvendiğim bir psikolog bir arkadaşımla konuya ilişkin fikir teatisi yapmıştım.Sevgili psikoloğuma 40 yaşımda peygamber olmayacağım bunu biliyorum ama kendim olmak istiyorum.Saçlarım ve sakallarım ağardı gerçekte ne kadar kendim olduğumu görme açısından doğduğum toprakların,doyduğum toprakların,yaşadıklarım ve yaşayamadıklarım birlikte bilinçaltımda kalanlarla beni irdelemesini söyledim.O psikolog arkadaşımda bu soru ile ilk kez karşılaştığını ,bunun önemli bir soru olduğunu ,sorunun kendi başına bir cevap olduğunu,yolculuğa devam etmem gerektiğini söyledi.
İnsan ne kadar kendisidir?
Ne kadar kendisi olabiliyor?
Gerçek renklerimiz nedir?
Gerçek dostlarımız kimdir?
Bütün bunlar kendi gerçekliğimiz içinde yeniden sorup cevaplamamız gereken sorulardır.
İnsanın kendisi olması özel ve güzeldir.Bu bir şarkıda çok güzel özetlenmiştir.
“Başkası olma kendin ol,böyle çok daha güzelsin.”
İnsanları önce kadın ve erkek diye ayırdım.Bir süre okuyan ve okumayan diye ayırdım.Bir sürü ayrım yaptım hayatta.Şimdi ise insanı kendisi olanlar ve olmayanlar diye ayırıyorum.Kendisi olmayanların imkanları bol olsa da mutluluğun onlar için mümkün olmadığını görür.Ama kendisi olanların ise imkansızlıklar içinde olsa bile ne kadar da huzurlu olduklarını görüyorum.
Kendisi olmak istemeyen insanlarla dolu toplum,insanlarla anlaşmakta fazlası ile zorlanıyor.Olmadığı bir şeyi de olmuş gibi yaparak ta acısını katlatıyor.
İnsan olma çabası aslında kul olma çabasıdır.Hakikat çabasıdır.Kendi merkezine yolculuk kurtuluşa yolculuktur.
Kendi olmayanlar rollerine ,eşyaya,makama,şöhrete ve servete değer verirler.Bunların değerli olmadığı bir zamanı yaşamadan öleceklerini zannediyorlar.Oysa ki insanın yalnızca kendisi ile yaşadığı zamanın bir kısmı ,onun ızdırabına dayanabilene aşk olsun.
Kendisi olmayanlar gerçekte mutsuzdurlar.Yüreği ve zihni fakir insanlardır.Kısaca;kendisi olmayanlar kendisine ve kimseye faydalı olmayanlardır.
Kendisi olmayanlar edepsizlik ve adapsızlık içinde yol ve yordamsız olarak hayatını yaşarlar.Kabalık ve nezaketsizlik onların normal davranışları haline gelmiştir.Mutluluk ve huzur ancak insanın kendisi olması ile olabilecek bir haldir.